هیچ ردی را جز یک قاب خالی بر روی دیوار تنهاییم جا نگذاشته ام ، به دنبالم نگرد ، مرا نخواهی یافت ،هیچ کور سویی نیست که تو را به من پیوند زند ، من گم شده ام.... ، آنقدر دور شده ام که خود نیز نمی توانم خود را بیابم ...، راه های سبز زندگی کوره راهی شده اند که تو و من را به بیراهه میکشانند .بر دیوار خانه های کاهگلی کوچه زندگیمان فقط و فقط خطهایی مانده که در زمان کودکیمان با شاه کلید عشق و معصومیت کشیده بودیم، این خطها بردیوار خانه های مردمی عبور کرده اند که آرزوهایشان کودکیهای بی پایان بوده است،اما هرگز نتوانستند باز گردند ، من گم شده ام ، تو گم شده ای، دنیا در درون خود گم گشته هایی دارد که دیگر هیچ زمانی نمی توانند خود را بیابند ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ پایان این خط تنهایی است و بس ، پس سکوت میکنم و دل به خطی میبندم که امتدادش به بن بست تنهایی میرسد.تا در تنهایی خود  با خاطراتم روزهایم را شب کنم،در تاریکی شب اشکهایم را هیچ آشنا و غریبه ای نخواهد دید. و هیچ مرهمی را حتی برای دل خود بر دل گمگشته ام نمی تواند بگذارد...